world-of-3d.com

3D History

3D Historie

Wat is stereofotografie?

"Stereofotografie is het vervaardigen van fotografische opnamen vanuit twee op dezelfde horizontaal liggende lijn gelegen punten."

Stereofotografie is bijna net zo oud als de fotografie zelf en het was een van de grote aandachtstrekkers op de wereldtentoonstelling van 1848 in het vermaarde Crystal Palace te Londen. De grote man achter de stereofotografie - we kunnen zelfs wel spreken van de uitvinder - in die tijd was Sir Charles Wheatstone (1802-1875). Hij begon rond 1832 met zijn experimenteren door het maken van de eerste spiegelstereoscoop en de refractiestereoscoop. Wheatstone publiceerde zijn bevindingen in 1838.





 

De grote goeroe op het gebied van de stereofotografie in Nederland is Liewe Evert Willem van Albada (1868-1955). Hij was tot 1926 militair en heeft het zelfs tot de rang van Generaal-Majoor gebracht. Daarna heeft hij veel gereisd en dit in stereo-opnamen vastgelegd. Hij heeft diverse publicaties op zijn naam staan en werd vooral bekend door zijn optische zoekers waarvoor hij zelf de lenzen sleep. Hij was niet de enige militair die gefacineerd raakte door de stereofotografie. Generaal (later president) Dwight D. Eisenhower werd ook vaak met de stereocamera in de hand gesignaleerd.

Rond 1900 was er in menig huishouden een Brewster-stereoscoop te vinden met een set papieren stereogrammen. In de vijftiger jaren werd stereofotografie weer zeer populair. In die tijd ontstond ook de term "3D". Vooral Hollywood had een groot belang bij het uitbrengen van meerdere "3D-films". Men wilde met kaskrakers als "House of Wax" (USA, 1953, Andre de Toth) en "Dial M for Murder" (USA, 1954, Alfred Hitchcock) de afname van de bezoekersaantallen keren welke een gevolg was van de toenemende populariteit van de televisie. Bekende cameratypes uit de vijfiger jaren zijn de Belplasca, Stereo-Realist, Kodak en de View-Master (Meopta). Eerstgenoemde camera's maakten gebruik van het formaat 24x23 mm. De laatste camera maakte deelbeelden van 11x12 mm welke in een ronde schijf konden worden ingeraamd (7 stuks). De stereoparen kwamen in de camera schuin op een 35 mm film te staan en moesten met een speciale stans worden uitgesneden. In speelgoedwinkels kan men ook nog heden kijkers met kaarten (per pakket 3 stuks, totaal 21 opnamen) kopen. De Viewmaster-kijkers zijn het meest verbreide 3D-product.


Momenteel wordt er hard gewerkt aan de ontwikkeling van "3D-TV". De Europese Unie ondersteunt research op dit gebied. Het ligt in de bedoeling om het driedimensionale beeld te kunnen aanschouwen zonder het gebruik van hulpmiddelen (zoals brillen). De nieuwe televisie moet ook in staat zijn om "oude" mono films te vertonen. Daarnaast moet er software worden ontwikkeld om mono films volautomatisch om te kunnen zetten naar 3D. Net zoiets als momenteel al wordt gedaan met het computergestuurd inkleuren van zwart/wit films. De driedimensionale kijkkast zou vanaf 2010 bij de dealer kunnen liggen. Het is dus nog even wachten (en doorsparen!!!).